Het verhaal van Xander in Zürich
Xander wist precies wat hij wilde, werken als neurofysiotherapeut. In Zwitserland vond hij de inhoud, uitdaging en vrijheid die hij zocht, ook al was de stap niet altijd makkelijk.
Van België naar de Zwitserse bergen
Xander (23) komt uit Londerzeel, vlakbij Brussel, en studeerde in Leuven. Hij wist al snel dat hij als neurofysiotherapeut wilde werken. Tijdens zijn opleiding koos hij bewust voor stages in de neurologie en werkte hij daarnaast in het brandwondencentrum van UZ Leuven. In België merkte hij alleen dat de mogelijkheden binnen de neuro niet altijd aansloten bij wat hij zocht. Trajecten zijn er vaak korter, patiënten gaan sneller weer naar huis en de begeleiding is minder intensief.
Daarom besloot hij de stap naar Zwitserland te zetten.
Niet omdat alles perfect is, maar omdat hij precies doet wat hij wilde doen
Werken als neurofysiotherapeut in Zwitserland
Xander werkt sinds vijf maanden in een revalidatiecentrum in Bad Zurzach, waar hij zich volledig richt op neurologische patiënten. Hij behandelt onder andere mensen met Parkinson, MS en polyneuropathie. Precies het werk waar hij naartoe wilde.
Wat hem vooral aanspreekt, is hoe individueel het vak is. Geen standaard behandelingen, maar echt per patiënt kijken wat nodig is. Ook merkt hij verschillen met België. Daar ligt de focus meer op evidence based en hands off werken, terwijl in Zwitserland vaker hands on wordt gewerkt en ervaring een grotere rol speelt. Voor Xander is dat juist interessant. Hij wil ontdekken wat het beste bij hem past en staat open voor verschillende manieren van werken.
Geen standaard behandelingen, maar echt per patiënt kijken wat nodig is
Wonen in Brugg
Xander woont in Brugg, vlakbij Aarau. Die plek koos hij bewust. Hij wilde niet in een van de kleine dorpen rond Bad Zurzach wonen, maar liever centraler zitten. Vanuit Brugg heeft hij directe treinverbindingen naar Aarau, Zürich, Bern en Luzern. Daardoor kan hij zonder auto gemakkelijk veel kanten op.
Een auto sluit hij voor later niet uit, maar voorlopig redt hij zich goed met het openbaar vervoer. Misschien komt er nog een fiets bij. Zijn reistijd naar het werk is ongeveer een uur. Dat is soms best pittig, maar voor hem woog de inhoud van het werk zwaarder dan de afstand.Ook in zijn team voelt hij zich goed op zijn plek. Hij werkt samen met Zwitsers, Duitsers en nog een Belgische collega. Buiten het werk spreken ze elkaar soms ook. Elke maand is er een teamdag en dan wordt er bijvoorbeeld samen gekookt. Iedereen komt een keer aan de beurt. Xander maakte wraps.
Nieuwe contacten opbouwen buiten het werk gaat wat langzamer. Hij merkt dat Zwitsers minder snel open zijn en daarnaast moest hij zelf eerst wennen aan zijn nieuwe ritme. Een nieuwe baan, een nieuw land en een andere taal vragen nu eenmaal veel energie.
De taal als grootste uitdaging
De taal was misschien wel de grootste uitdaging. Hoewel hij al stage had gelopen in St. Gallen, bleef het in het begin wennen. Zeker als neurofysiotherapeut moet je goed kunnen communiceren. Als patiënten dialect spreken, of wanneer er in een groep wordt gepraat, kost dat extra veel energie.
Inmiddels gaat het een stuk beter en verstaat hij het dialect van Aargau goed. Andere dialecten blijven soms lastig, maar het verschil met de eerste maanden is groot. Die eerste periode was intensief, maar is ook voorbijgevlogen.
Vrije tijd in Zwitserland
Buiten het werk heeft hij zijn ritme gevonden. Hij sport veel, vooral Brazilian jiu jitsu. Juist omdat het zo anders is dan zijn werk, werkt het voor hem goed als uitlaatklep. Kickboksen deed hij ook, maar daarmee moest hij stoppen door heupklachten.
Daarnaast gaat hij regelmatig met collega’s naar de thermen van Bad Zurzach. Een van zijn meest bijzondere ervaringen tot nu toe was een sneeuwschoenweekend in Graubünden. Twee dagen lang wandelen door de sneeuw, tot 2700 meter hoogte. Zwaar, maar ook bijzonder. Niet goedkoop, wel absoluut de moeite waard.
Wat hij mist, en wat hij ervoor terugkrijgt
Natuurlijk mist Xander zijn familie en vrienden. En zijn katten. Zijn zus is inmiddels al langs geweest en binnenkort komt een goede vriend op bezoek. Samen willen ze Zürich verkennen, een stad waar hij zich meteen veilig voelde.
Het leven in Zwitserland is anders dan in België. Hij werkt nu 42 uur per week in plaats van 38 uur. Dat is zwaarder, maar hij koos er bewust voor om in het begin veel ervaring op te doen. Misschien wil hij later iets minder werken, al is dat binnen de neuro niet altijd eenvoudig te plannen.
De begeleiding van PhysioMatch
Via PhysioMatch vond Xander zijn baan in Zwitserland. Daar kijkt hij positief op terug. Vooral de begeleiding en de checklist met alles wat hij moest regelen vond hij handig. Zo wist hij goed wanneer hij wat moest doen en kon hij met vragen altijd even bellen.
Wat nog loopt, is zijn diplomawaardering bij het SRK. Hij werkt inmiddels al vijf maanden, maar wacht nog op de officiële erkenning. Dat is frustrerend, maar met zijn Belgische master heeft hij er vertrouwen in dat het goedkomt.
Het is geen perfecte stap, maar het kan wel precies de juiste stap zijn
Als je hem vraagt of hij de stap opnieuw zou maken, is zijn antwoord duidelijk: ja. Niet omdat alles perfect is, maar omdat hij precies doet wat hij wilde doen, in een land waar hij zich verder ontwikkelt en waar hij in zijn vrije tijd volop van de natuur kan genieten.
Wil je een persoonlijk gesprek?
Emigreren doe je - gelukkig - niet elke dag. We snappen dat er veel bij komt kijken. Meld je aan en verken samen met ons jouw mogelijkheden in Zwitserland.